0 leden en 1 gast bekijken dit topic.
heeeyEerst antwoord op je vraag, nee het is niet normaal voor iemand zich zo slecht te voelen (al gebeurt het wel veel vaker), maar je stelt je ook niet aan.Het kan wel zijn dat je gevoeliger dan gemiddeld ben, daar kan ik zeker niet zo snel een oordel geven.Heb je wel eens erover gedacht om hulp te zoeken? Als in de zin van proffesionele hulp?Ik kan natuurlijk niet zeggen of het zo is, maar je komt heel erg depressief over en een depressie gaat niet zomaar over.Dus zou ik je aanraden zo snel mogelijk hulp te zoeken voor het erger wordt en echt uit de hand gaat lopen. Volgens mij ben je ook erg zoekend naar wie je nou eigenlijk bent of niet? (dat is wel normaal, maakt volgens mij iedereen wel eens of vaker mee).Over je uiterlijk, als ik hoor van andere zeuren dat je anorexia hebt en je onzeker bent over je gewicht, vind je dan nu jezelf te zwaar of te licht?Je zit nl kwa gewicht wel op de ondergrens, dus ik raad je aan wel in de gaten te houden niet meer af te vallen. Overigs als je genoeg eet is het geen probleem hoor, ik bedoel dat trekt over t algemeen als t groeien gestopt is wel weer bij.Als je wilt afvallen denk ik dat je daar ook hulp voor moet zoeken, omdat afvallen met jou bmi echt niet goed is.En ik zal niet zeggen dat je anorexia hebt hoor, maar als je niet oppast, kan het er wel toe gaan leiden... en geloof me dat is vreselijk Maar nu de belangrijkste vraag denk ik: zou je hulp willen?Zo ja dan zou ik en genoeg andere je kunnen helpen met hoe je aan echte hulp kan komen en wat wel of niet zelf te doen is.Sterkte xxx
@maraa Is het btw ook raar dat ik niet van uitgaan hou enzo?Ik bedoel, like iedereen van mijn leeftijd vind het geweldig om lekker uit te gaan met vrienden.naar hardcore feesten, of gewoon feesten, dansen, drinken etc.Ik ga wel eens naar concerten toe, maar dat is totaal iets anders.Mijn gf zei dat dat best raar is enzo. is dat ook zo? dat ik niet van feesten enzo houd op mijn leeftijd.xxx
Hee!Dat verschijnsel van sommige mensen die je al je hele leven pesten ken ik ook.Maar probeer alsjeblieft ook te onthouden dat het niet jou schuld is dat je gepest wordt. Ik heb dit zelf ook wel gedacht, maar dat is gewoon niet zo.Probeer alles realistisch te blijven bekijken.Als je zelf zo onzeker bent en je zelf (ik zeg maar wat) een sukkel vind sta je eigenlijk naast je pesters.Je bent het met ze eens.Ik hoop dat je dit kan begrijpen en er wat mee kunt.Ik snap ook helemaal waarom je niet meer naar je mentor wilt.Maar probeer dan thuis ergens iemand te vinden die je vertrouwd om over dit soort dingen te praten.Het geeft ook helemaal niet dat het in het begin niet lukt om erover te praten.Dat had ik ook.Maar met op een gegeven moment lucht het wel op.Heel veel sterkte met alles!Gerp
Graag gedaan hoor Mag ik vragen hoe de band met je ouders is?Je zou nl naar de huisarts kunnen gaan, die kan of zelf gesprekken met je voeren of je doorverwijzen,maar ik dacht dat ouders daar achter komen. Nu kan je natuurlijk dan ook zeggen dat het voor iets anders is,maar het fijnst is als je eerlijk kan zijn en je ouders je dan begrijpen.Ik vind het trouwens wel appart dat ze op jouw school geen maatschappelijk werker hebben of orthopedagoog (dacht dat zo goed als iedere school dat minstens 1 dag per week heeft), niet dat jij daar iets aan kan doen. Ik snap dat je liever niet naar je mentor gaat, maar aan de andere kant hij/zij probeert je dus wel te helpenan als je de gevolgen aangeeft dan kan je zelf met hem kijken naar andere oplossingen.En je kan het natuurlijk ook over het willen afvallen en suicide gedachtes/pogingen hebben. Het is wel heel lastig dat begrijp ik heel goed, maar het is wel belangrijk dat je geholpen gaat worden.veel sterktexxx
Auteur
Topic: Lifes shit. (gelezen 808 keer)