Auteur Topic: Ik mis een vaderfiguur  (gelezen 395 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.795
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Ik mis een vaderfiguur
« Gepost op: 10 augustus 2017, 21:41:52 »
Vaak zie je dat kinderen van gescheiden ouders een vaderfiguur missen doordat ze daar weinig of zelfs helemaal geen contact mee hebben.

Wie durft het aan om zijn ervaringen hier te plaatsen of om aan te geven hoe je dit opgelost hebt ?

  • Groentje
  • *
  • Berichten: 14
  • Leeftijd: 24
  • Geslacht: Vrouw
  • we're defined by our actions, not our words
Re: Ik mis een vaderfiguur
« Reactie #1 Gepost op: 30 januari 2018, 21:49:05 »
Vaak zie je dat kinderen van gescheiden ouders een vaderfiguur missen doordat ze daar weinig of zelfs helemaal geen contact mee hebben.

Wie durft het aan om zijn ervaringen hier te plaatsen of om aan te geven hoe je dit opgelost hebt ?

Ik heb hier wel een mooi antwoord voor. Ja, het is k.u.t. Toen ik 7 was zijn m'n ouders uit elkaar gegaan, nu ben ik 23 en ik weet niks van dat moment. Ze hebben altijd tegen me gezegd dat het niet mijn schuld was, wat ik nog steeds wel geloof. Ik heb niet het gevoel dat hij mijn, of m'n broertje's schuld was. Hij ging vreemd, zij gaf hem nog een kans, hij ging weer vreemd en toen was het klaar.

Dat neemt niet weg dat zo rond de middelbare school, rond mijn puberteit, toen ik zo'n 12 a 13 jaar oud was, de problemen begonnen. Veel gezeur en gezeik, waar jij, @H_M, veel van af weet (misschien wel te veel). Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik gewoon een beetje aandacht nodig had. Niet van een moeder, niet van andere familieleden of vrienden, maar van een vader. Mijn eigen vader. Die bijna nooit iets van zich laat horen en ik hooguit 2 keer per jaar zie. Een knuffel, een arm om me heen, leuke dingen doen. Je weet wel, vader-dochter dingen. Zo'n stevige vader knuffel waarbij je het gevoel krijgt dat je niks kan overkomen en je veilig bent zo lang hij z'n armen om je heen heeft. *huilt*

Ik heb het de laatste jaren van me afgeschoven, maar merk wel dat ik nog steeds snak naar aandacht van een vaderfiguur. Al is het maar een klein beetje. Dit heb ik gelukkig vorig jaar mogen krijgen, doordat ik iemand heb ontmoet die vanaf dag 1 al als een vaderfiguur voor me was (hij noemde me ook z'n dochter). Helaas heb ik van hem alweer afscheid moeten nemen (it's complicated) en ga ik nu gewoon weer door met m'n leven. Toch valt het me af en toe erg zwaar, problemen met alleen zijn, een laag zelfbeeld en te weinig vetrouwen in mezelf zijn problemen die wel de hele tijd boven komen. Ik ben vooral het vertrouwen in jongens/mannen kwijt. Ik zal ze niet allemaal over een kam scheren maar dat is wel moeilijk.

Dus, zelf ben ik ook nog ver verwijderd van de uiteindelijke oplossing, dus tips & trics zijn meer dan welkom. X

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.795
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: Ik mis een vaderfiguur
« Reactie #2 Gepost op: 31 januari 2018, 10:45:13 »
Veel gezeur en gezeik, waar jij, @H_M, veel van af weet (misschien wel te veel).
.
Ach lieve RB-tje toch, wat triest om te horen en wat enorm knap dat je hier zo open durft te schrijven.

Maar, het kan toch nooit dat ik er te veel van af weet ? Alles wat jij mij ooit verteld hebt, heb je in vertrouwen verteld en ik zal nooit iets doorgeven wat jij zelf niet op het forum hebt geplaatst.
Ik heb je op het forum ook nog nooit bij je voornaam genoemd ook al weet ik die wel.

Om eventjes een parallel te trekken, mijn kinderen zijn ongeveer even oud als jij en ze waren 7 jaar toen ik ging scheiden. Grote verschil is dat er bij mij nooit echt problemen met mijn ex zijn geweest waardoor het voor mijn kinderen misschien iets gemakkelijker was. Hier is de situatie een klein beetje omgedraaid. Een kind woont nog bij mij, de ander studeert redelijk bij jou in de buurt en geen van beiden wil nog contact hebben met hun moeder.

Enne jij mag mij best je (internet) vader noemen hoor :)

Ik kan mij niet meer herinneren of wij ooit gechat o.i.d. hebben (het kan haast niet anders), volgens mij wel, maar wanneer je er behoefte aan hebt wil ik je met alle plezier mijn WhatsApp nummer geven. (Kan jij al PB's versturen ?)

Het is jammer dat je zo enorm ver weg woont anders zou ik met alle plezier regelmatig naar je toekomen en je een knuffel komen brengen, ik weet vrij zeker dat je die met heel veel plezier zou accepteren van mij gezien de band die we in het verleden hebben opgebouwd. Hoe lang kennen wij elkaar al ? 6 jaar ? 8 jaar ? misschien zelfs wel 10 jaar ?

Enne, je bent ook altijd bij mij welkom hoor, voor een uurtje of voor een week. Zo lang ik nog op de camping sta (tot half maart) ben ik een klein beetje dichterbij.

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.795
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: Ik mis een vaderfiguur
« Reactie #3 Gepost op: 31 januari 2018, 10:47:29 »
Ships, ik vergeet je nog een virtuele knuffel te geven.

Kom even in mijn armen lieverd en leg je hoofd op mijn schouder.

  • Groentje
  • *
  • Berichten: 4
  • Leeftijd: 23
Re: Ik mis een vaderfiguur
« Reactie #4 Gepost op: 20 april 2018, 19:51:23 »
Misschien is het iets te persoonlijk wat ik plaats...
Mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik 6 jaar was en mijn zus was 2 toen ze scheidde.
Ze zijn gescheiden vanwege mij en ik voel mij er nog steeds schuldig over.
Sindsdien zie ik mijn vader bijna nooit meer.
Mijn moeder heeft mij en mijn zus grotedeels alleen opgevoed.
Ik voel mij een aansteller en voel me alleen gelaten.
Sorry voor dit zeik verhaal.

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.795
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: Ik mis een vaderfiguur
« Reactie #5 Gepost op: 20 april 2018, 22:52:46 »
Wanneer je moeite hebt om over persoonlijke dingen te praten heb ik er geen enkel probleem mee wanneer je mij een privebericht stuur, ik zal zo meteen even die mogelijkheid vrijgeven voor je.

Misschien heb je het al gemerkt aan mijn schrijfstijl maar ik ben beduidend ouder dan dat jij/jullie zijn en ik ben er dan ook vrij zeker van dat een kind nooit de oorzaak van een scheiding. Ik weet niet of één van je ouders je dat verteld heeft maar dat vind ik wel de meest trieste leugen die je kunt verzinnen. Jou je leven lang met een schuldgevoel opzadelen voor iets waar jij echt helemaal niets aan kunt/kon doen. Heb je het hier wel eens over gehad met je ouders ? Dat je jezelf hier zo schuldig over voelt ?

Sterkte,

Happy_Man


En neem van mij aan dat ik dit absoluut geen zeikverhaal vind, ik vind het juist knap van je dat je je gevoelens durft te uiten.