Auteur Topic: De zin van het leven  (gelezen 21 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Proeflid
  • Berichten: 2
  • Leeftijd: 16
  • Geslacht: Vrouw
De zin van het leven
« Gepost op: 19 oktober 2018, 11:57:12 »
Ze zeggen wel dat Nederland een vrij land is, maar vanaf het moment dat een kind naar school gaat wordt het ge├»ndoctrineerd met het idee dat alles draait om het behalen van een zo hoog mogelijk niveau, een zo goed mogelijke opleiding en het maken van een succesvolle carri├Ęre. We moeten de economie draaiende houden, veel geld verdienen en vervolgens als we bejaard zijn een beetje genieten van het leven. En hoeveel je daarvan kan genieten hangt af van hoe succesvol je baan was.
Vervolgens gebeurt er veel om ons heen: mensen scheiden, zijn overspannen, depressief, plegen zelfmoord... En waarom? Omdat er geen aandacht wordt besteed aan de waardevolle dingen. Aan de zaken die ons uiteindelijk allemaal bezighouden, maar waar we niet (of weinig) over praten. Als je met een probleem zit, dan ga je maar naar een psycholoog, want de normale mens heeft daar geen tijd voor, of is er zogenaamd niet bekwaamd genoeg voor om je te helpen. We houden ons als maatschappij vooral bezig met oppervlakkige dingen, als geld, opleidingen en carri├Ęre. Ja, het zijn middelen om te kunnen leven, maar we gaan voorbij aan de dingen die het leven zinvol en waardevol maken. Zo zie ik het tenminste. En ik heb geen idee wat ik eraan moet doen.
 Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken?

Het is m'n eerste post hier, sorry als ik zo met de deur in huis val...

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.806
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: De zin van het leven
« Reactie #1 Gepost op: 20 oktober 2018, 11:04:35 »
Hallo Meinona,

In de eerste plaats van harte welkom hier op het forum.

Wanneer ik je verhaal lees krijg ik sterk het idee te maken te hebben met iemand met een eigen willetje die enorm tegen grenzen oploopt die haar opgelegd worden.

Bedenk dat niet alle mensen gelijk zijn.

Ik weet dat tegenwoordig alle ouders willen dat hun kind naar de universiteit gaat terwijl dit zeker niet altijd het beste is voor het kind. Niet alleen worden kinderen vaak gedwongen enorm op hun tenen te lopen maar ook liggen de interesses vaak op een heel ander vlak.
Heb je toevallig ook nog gescheiden ouders die er verschillende idee├źn op na houden dan wordt er vanaf twee kanten aan je getrokken waardoor het nog moeilijker zal zijn om jezelf staande te houden en gelukkig te zijn.

Toch staat niet iedereen in het leven op de manier zoals jij die beschrijft. Ik loop al jaren te roepen dat een fatsoenlijke beroepsopleiding over niet al te lange tijd veel beter is om te hebben dan een universitaire opleiding. Mensen die zelf nog iets kunnen worden steeds zeldzamer in dit land.

Bovendien is het tegenwoordig bijna noodzakelijk dat beide ouders werken omdat het anders bijna niet mogelijk is om financieel het hoofd boven water te houden. Gevolg ? Bijna geen gezinsleven meer, geen liefde en warmte, ernstig tijdsgebrek waardoor iedereen gefrustreerd raakt. Hierdoor is het ook niet vreemd dat iedereen overspannen of depressief is en dat er tegenwoordig zoveel zelfmoorden voor komen.

Wat jij hier nu aan kunt doen ? Ik denk helemaal niets. Het is niet mogelijk om in je uppie de hele maatschappij te veranderen. Het enige dat je kunt doen is je eigen leefomgeving proberen aan te passen (dit lukt beter wanneer je net even iets ouder bent) en zorgen dat je in ieder geval niet te veel druk op jezelf legt en niet probeert om het (bijna) onmogelijke te bereiken alleen om anderen gelukkig te maken. Jouw geluk, dat is waar het om draait.
Een andere optie is om mensen om je heen te verzamelen die jou willen nemen zoals je bent en geen dingen van je vragen die je niet wilt.
Mocht je behoefte hebben om hier verder over te kletsen dan ben je uiteraard van harte welkom, dit mag ook via priv├ęberichten, net waar jij jezelf prettig bij voelt.

Sterkte,

Happy_Man



  • Proeflid
  • Berichten: 2
  • Leeftijd: 16
  • Geslacht: Vrouw
Re: De zin van het leven
« Reactie #2 Gepost op: 20 oktober 2018, 22:52:22 »
Bedankt voor de reactie!


Die grenzen waar je het over hebt zou in mijn geval misschien vooral wel school zijn. Soms heb ik meer het idee dat ik op een kinderopvang zit dan op een school. Ik vind het zonde van mijn tijd.

Het voelt ergens ook wel verkeerd om hierover te klagen, want we hebben het in Nederland wel erg goed, maar toch denk ik dat we mentaal gezien er niet op vooruit gaan.

Je hebt gelijk dat niet alle mensen hetzelfde zijn, en gelukkig ook niet allemaal zoals ik beschreef. Maar bijvoorbeeld uit het feit dat scholen met een cijfer systeem werken blijkt wel dat de maatschappij op zich erg gericht is op (ongezonde) ambitie.

Het is wel interessant wat je zegt over de noodzaak ouders om te werken. Hoe kan het dat we aan de ene kant zo welvarend zijn als land, en aan de andere kant (bijna) alleen maar bezig kunnen/moeten zijn met werk?

Jouw geluk, dat is waar het om draait.
Misschien is dit juist de mentaliteit die ons in deze situatie gebracht heeft. Maar dat is natuurlijk een beetje flauw van mij om te zeggen, je bedoelt het vast op een andere manier.


  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.806
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: De zin van het leven
« Reactie #3 Gepost op: 21 oktober 2018, 14:41:43 »
Ik denk dat je wel gemerkt hebt dat ik wat ouder bent dan jij.

Na een aantal jaren thuis gezeten te hebben ben ik sinds kort weer aan het werk waarbij ik veel te maken heb met schoolkinderen. Wanneer ik zie welk gedrag deze kunnen vertonen dan begrijp ik wel dat men op school de teugels behoorlijk strak kan houden.
Lees goed wat ik schrijf, KUNNEN vertonen, dit wil dus niet zeggen dat jij jezelf ook niet weet te gedragen maar helaas heb jij hier wel te maken met de gevolgen van het gedrag van anderen, daar doe je niets aan. Nu op school niet maar ook later in je werkzame leven niet.
Heel vaak moeten de goeden onder de slechte lijden. (Kan ik hieruit concluderen dat jij tot de goeden behoort ?).
In de tijd dat ik nog op school zat waren er maar bijzonder weinig moeders die werkten, zij deden het huishouden en zorgden voor de kinderen. Hierdoor hadden zij veel minder stress dan de vrouwen van tegenwoordig die dezelfde taak hebben als de vrouwen toen, maar er ook nog eens 40 uur per week bij werken.
In die tijd gingen de vrouwen werken om het beter te krijgen, om meer te kunnen doen. Het salaris van de man was over het algemeen voldoende om met het gehele gezin van te kunnen leven. Tegenwoordig is het bittere noodzaak dat ook de vrouwen gaan werken.

Ik kan heel goed begrijpen dat er tegenwoordig veel meer mensen overspannen zijn of een burnout hebben dan vroeger. Hetzelfde geldt overigens ook (in mindere mate) voor mannen. Vroeger ploften zij met de krant op de bank na het werk, tegenwoordig wordt er ook van hen verwacht dat zij een deel van het huishouden en de opvoeding op zich nemen.
Aan de andere kant is het tegenwoordig bijna niet meer mogelijk om nog financieel rond te komen met een enkel salaris, zeker niet voor beginners. Dit blijkt ook wel uit het feit dat er steeds meer mensen onder de armoedegrens leven en in de schuldsanering terecht komen.

Of dat cijfersysteem op zich leidt tot een ongezonde ambitie durf ik een beetje te betwijfelen. Wanneer jij op school zit is het aan jou om te bepalen of je genoegen neemt met zesjes en daarmee gewoon je diploma haalt, of dat jij er voor kiest om voor tienen te gaan omdat je een universitaire opleiding wilt gaan volgen.
Ik denk eerder dat het je omgeving is die van jou eist dat je die hogere cijfers haalt, niet jijzelf. Hier staat wel tegenover dat mensen die niets aan hun school doen en zonder diploma school verlaten daar rond hun 25e of 30e levensjaar bijna altijd heel veel spijt van krijgen en bijna altijd dan alsnog een opleiding gaan volgen ook al is dat dan veel moeilijker gezien de overige verplichtingen die je dan hebt.

Citaat
Misschien is dit juist de mentaliteit die ons in deze situatie gebracht heeft. Maar dat is natuurlijk een beetje flauw van mij om te zeggen, je bedoelt het vast op een andere manier.

Ik bedoel niet dat je egoïstisch moet zijn.
Ik probeer hier mee te zeggen dat je geen dingen moet doen om anderen gelukkig te maken terwijl je er dan zelf ongelukkig van wordt. Geen opleiding gaan volgen omdat je omgeving dit van je verlangt maar juist omdat jij die bepaalde opleiding wilt volgen.

Ik ken uit mijn directe omgeving iemand die een HAVO diploma had. Wanneer het aan de moeder had gelegen was ze daarna perse naar het HBO gegaan ondanks dat ze dat echt niet wilde omdat ze geen opleiding wist die haar aanstond. Ik weet ook zeker dat ze die opleiding dan ook nooit afgemaakt had.

Haar vader had er geen moeite mee dat ze een MBO opleiding ging volgen die ze wel graag wilde doen. Ze is toen bij haar vader gaan wonen, heeft die MBO opleiding met succes afgesloten en is vervolgens alsnog met een HBO opleiding begonnen die nu bijna afgerond is en ze is nog steeds gelukkig.

Misschien dat het hiermee wat duidelijker is wat ik bedoel.

Ik ben trouwens wel benieuwd wat jij voor opleiding doet, je valt mij op door je foutloze taalgebruik, zelfs interpunctie wordt veel en correct toegepast.

Groetjes,

Happy_Man