Auteur Topic: Psycholoog ja of nee?  (gelezen 412 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • Groentje
  • *
  • Berichten: 14
  • Leeftijd: 24
  • Geslacht: Vrouw
  • we're defined by our actions, not our words
Psycholoog ja of nee?
« Gepost op: 14 mei 2018, 17:49:29 »
Zoals in de titel al gezegd wordt, ben ik heel benieuwd wat jullie van een psychoog vinden en wil graag wat ervaringen horen.

Ik heb zelf ongeveer 8 jaar geleden 4 of 5 gesprekken met een psycholoog gehad. Het voelde echter niet goed om al m'n problemen met een 'onbekend' iemand te bespreken, hoe professioneel ze ook was. De 'problemen' die ik had zijn toen wat naar de achtergrond gezakt, maar ze zijn nooit helemaal weggeweest.

Nu ik steeds vaker begin te denken dat ik gewoon weer eens met een psych moet gaan praten, ben ik eerst wel benieuwd naar de ervaringen en of het echt geholpen heeft.

  • Proeflid
  • Berichten: 1
  • Leeftijd: 17
Re: Psycholoog ja of nee?
« Reactie #1 Gepost op: 14 augustus 2018, 16:38:11 »
Hallo rbvdp

Ik heb al wat ervaring met psychologen, dus ik hoop dat ik je wat kan helpen. Ik ben een meisje van 17, bijna 18 jaar.

Toen ik 14 jaar was ben ik een half jaar naar een psycholoog geweest omdat ik het erg moeilijk vond om sociaal contact te leggen en me heel alleen voelde. Hoewel ze me wat tips gaf over hoe ik me meer naar anderen kon openstellen kwam ze niet tot de essentie, waarom ik er eigenlijk was. Het hielp wel een beetje, maar ik had het gevoel dat ze mijn vragen en problemen niet helemaal serieus nam. Ik had twijfels over dat ik in het autistisch spectrum behoor en ze dacht dat het niet nodig was om te testen. Jaren later heb ik het toch laten testen en toen bleek ik toch een lichte vorm te hebben. Deze diagnose heeft heel veel twijfels en vragen voor mij beantwoord. Toen ik op sociaal gebied niet meer kon klagen, aangezien ik vrienden kreeg, vond ze het tijd om de sesies te stoppen. Een erg goede ervaring vond ik dit dus niet, ik had er weinig aan.

Op mijn 16de werd ik ernsig depressief, na veel zuren van mijn moeder heeft ze het voor elkaar gekregen om me terug naar een psycholoog te sturen, dit keer was het een andere vrouw. Ze heeft me ontsettend geholpen, ik had het gevoel dat ik eindelijk begrepen werd. We kwamen er samen achter waarom ik mij zo ongelukkig voelde en het was omdat school te veel van mij vroeg, niet fysiek of intelectueel maar emotioneel. Ze heeft geregld  dat ik minder naar school hoefde te gaan zodat ik meer tijd had om weer wat tot mezelf te komen en de rust kreeg die ik nodig had. Ook heeft ze me op autisme laten testen, waardoor de school wat meer rekening met me kon houden. Ik heb niet mijn oude gelukkige zelf niet teruggevonden maar wel een nieuwe verbeterde ik. Ik ben haar ontsettend dankbaar. Ik ga nu nog steeds naar haar toe, omdat ik nog een paar dingen heb om uit te zoeken.

Ik wilde ook even wat informatie over (mijn vorm van) autisme geven, zodat je niet het beeld krijgt dat je met een gek iemand praat. Want er bestaan een heleboel mythes en stereotypen die men aan autisme verbind wat gewoonweg niet klopt. Autisme voor mij is dat ik onbelangrijke prikkels niet wegcijfer, bv: als ik op een weg aan het wandelen ben zijn er allemaal details waar ik naar kijk, zoals een gebroken tegel, een beetje gras, een klein plasje etc. Ook ervaar ik licht feller, hoor ik een heleboel geluiden door elkaar en schrik ik snel. Hierdoor wordt mijn leven erg chaotisch en heb ik behoefte aan structuur. Ook wordt ik heel snel moe omdat ik me erg moet inspannen om erachter te komen op welke prikkel in een sociale situatie ik moet reageren. Ik ben eigelijk bovengemiddeld intiligent en begrijp anderen hun gevoelens heel goed. Het is dus niet dat ik iets mis, maar dat er te veel informatie binnenkomt en dat het moeilijk is om te zien welke info belangrijk is.

Ik begrijp heel goed dat het eng is om zo open tegenover een onbekende te praten, maar je moet onthouden dat het hun beroep is om persoonlijke verhalen te horen en er alleen zijn om je te helpen. Ze hebben erover gestudeerd hoe mensen in elkaar steken dus voor hun is geen gevoel, behoefte of daad raar. Het is erg handig als iemand met een frisse blik op je situatie kijkt, vaak als we middenin een probleem zitten, raken we verward en zien we niet meer wat er fout is .een psycholoog kan je daarbij helpen.

Misschien moet je met meerdere psychologen praten voordat je de juiste hebt gevonden. Er is uiteindelijk wel 1 die goed bij je past.

Tot slot, ik denk dat het je kan helpen. Als je zelf aangeeft dat je er misschien een moet zoeken, heb je er waarschijnlijk ook een nodig. Voor veel mensen is naar een psych gaan een grote stap dus dat je het aan het overwegen bent zegt wel iets. Hulp aanvaarden is niet iets slechts, jij verdient het ook om lekker in je vel te zitten.

Ik wens je veel succes met je beslissing.

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.803
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: Psycholoog ja of nee?
« Reactie #2 Gepost op: 14 augustus 2018, 21:57:55 »
Anpan,

Wat knap dat je zo open durft te schrijven over je eigen ervaringen, dat zie je niet vaak. Je lijkt wel een hele lieve, zorgzame en gevoelige dame. Ik hoop oprecht dat RB-tje hier iets aan heeft.

Het feit dat je een bovenmatige intelligentie hebt is niet vreemd. Je hoort vaak zeggen dat krankzinnig en zeer intelligent heel dicht bij elkaar liggen en in de praktijk blijkt dat iemand die krankzinnig is vaak een extreem hoog iq heeft. Hiermee boedel ik uiteraard niet te zeggen dat jij krankzinnig bent :)
Je ziet het vaak dat mensen met een storing in het autistisch spectrum bovengemiddeld intelligent zijn, het is niet voor niets dat je ze heel vaak in de IT ziet als ontwerper of programmeur. Heel erg op je zelf werken en constant nieuwe  uitdagingen krijgen.
Het grote probleem in de psychologie is dat ze je alleen kunnen helpen wanneer er een "klik" is tussen de psycholoog/psychiater en de patiƫnt. Is die klik er niet dan kan de patiƫnt zich meestal onvoldoende openstellen door een gebrek aan vertrouwen.

Heb je trouwens bij die eerste psycholoog wel eens aangegeven wat je het gevoel had niet helemaal serieus genomen te worden ? Want ook dat is heel belangrijk bij een psycholoog. Open en eerlijke communicatie.
Overigens loop je daar dus meteen tegen het "Klik"probleem aan. Jij had niet echt vertrouwen dat het ging helpen dus dan bestaat inderdaad de kans dat je minder open en minder jezelf bent.

Anpan, bedankt voor deze waardevolle bijdrage en zitje zelf ergens mee, schroom dan niet om hier om hulp en/of advies te vragen.

Happy_Man



  • Proeflid
  • Berichten: 1
  • Leeftijd: 17
Re: Psycholoog ja of nee?
« Reactie #3 Gepost op: 15 augustus 2018, 00:16:00 »
hey Happy-man

Ik wilde even zeggen dat ik je antwoord erg waardeer.

Bij de eerste psycholoog die ik had, heb ik geprobeerd duidelijk te zijn dat ze eigenlijk niet helemaal op mijn vragen inging, het zou kunnen zijn dat ik dit zonder te beseffen niet duidelijk genoeg heb gecomuniceerd maar zoals ik mij het herinner heb ik het enkele keren recht tegen haar gezicht gezegt. Zoals je misschien al gemerkt heb, ben ik een heel eerlijke meid dus ik heb niet zo heel veel moeite met mezelf open te stellen. Een grote reden dat ik die klik niet kreeg zou kunnen zijn doordat bij elke sessie mijn familie erbij zat, met mijn huidige psycholoog is dat niet het geval.

dankjewel voor je berichtje

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 1.803
  • Leeftijd: 2014
  • Locatie: Regio R'Dam
  • Geslacht: Man
  • Vraagbaak
    • www.liefdesvragen.nl
Re: Psycholoog ja of nee?
« Reactie #4 Gepost op: 16 augustus 2018, 00:14:20 »
Allemachtig dametje, slaap jij wel eens ?


Weet je, ik kan mij best voorstellen dat ouders betrokken blijven bij de behandeling van een 14-jarige maar aan de andere kant moet je ook vertrouwen hebben in de psycholoog.

Ook een psycholoog zelf zou in mijn ogen moeten inzien dat kinderen van die leeftijd heel erg beinvloed kunnen worden, alleen al door de aanwezigheid van ouders. Vaak is het met psychische klachten ook zo dat die heel erg sterk beĆÆnvloed, of zelfs veroorzaakt, worden door de thuissituatie en daar durf je dan juist niets over te zeggen met ouders er bij. Gevolg ? Hele behandeling zinloos want de psychiater zal echt nooit tot de kern van de problemen door kunnen dringen.

Ja, natuurlijk heb ik gezien dat je een open en eerlijk persoon bent. In mijn ogen een hele mooie eigenschap wanneer je jezelf zo enorm open en kwetsbaar op durft te stellen, er zijn maar weinig mensen die dit durven. Er zijn ook mensen die er niet mee om kunnen gaan wanneer iemand zich zo kwetsbaar op durft te stellen, hoofdzakelijk omdat ze het zelf niet kunnen en ook niet begrijpen.
Wat nog erger is, is dat er mensen zijn die misbruik proberen te maken van je kwetsbaarheid.

An, schrijf hier rustig van je af wanneer je daar behoefte aan hebt en wanneer je toch liever via priveberichten communiceert ben je uiteraard ook welkom.

Happy_Man